Een steentje in het water

In een wereld waarin het steeds vaker draait om ‘ik’, viel dit gebaar extra op. Een man die na tientallen jaren trouwe dienst een gratificatie kreeg, besloot iets te doen wat hij zélf misschien als vanzelfsprekend beschouwt, maar wat in werkelijkheid groots was. In plaats van een nieuwe televisie, een luxe weekendje weg of iets anders fraais voor zichzelf, koos hij ervoor om knuffels bij me te bestellen voor de kinderafdeling van het ziekenhuis in zijn regio. Dozen vol troost en zachtheid, voor kinderen die dat juist zo hard nodig hebben…

Knuffels, heel veel knuffels

Dus hij bestelde heel veel knuffels bij me. De reden van deze bestelling deed me zo veel dat ik hem een mooie korting wilde geven, zodat het aantal knuffels omhoog kon. En toen zijn meerderen hoorden wat hij met gratificatie deed waren ze daar zo van onder de indruk, dat ze zijn gratificatie verdubbelden! Zo inspireerde zijn mooie actie, zijn inzet, anderen ook goed te doen.

Ik pakte dus 120 knuffels in, in transparante folie, voorzien van een sticker en lintjes, wat een heel feestelijk gezicht was. En John bracht ze naar het ziekenhuis, waar hij de eerste knuffels zelf mocht uitdelen. En wat ik daarna zag raakte me diep: de foto’s van de uitreiking, de blije gezichten van de verpleegkundigen, de gedachte aan die kinderen die zich, al is het maar even, gezien en veilig voelen met zo’n zacht beestje in hun armen. En een glunderende John, die geen seconde spijt had niet iets voor zichzelf te hebben aangeschaft.

John was ontzettend bescheiden, na deze actie. En je mag best bescheiden zijn, zo in het openbaar. Zo is ons dat immers aangeleerd. Al denk ik dat het af en toe benoemen anderen zeker kan inspireren. Daarom wilde ik het hier toch even kwijt. En wie weet zit tussen die patiëntjes een nieuwe minister-president of directeur die zich hard gaat maken voor de minderbedeelden in onze maatschappij, omdat hij of zij zich nog heel goed herinnert hoe een zachte giraffe of schattige egel verschil maakte toen hij het moeilijk had.

Wat ik maar wil zeggen: het is meer dan een mooi gebaar. Het is het steentje dat je in de vijver gooit en ontelbare kringen veroorzaakt, tot ver voorbij de grenzen die je kunt waarnemen. In een tijd waarin we dankzij internet steeds zelfstandiger (denken te) zijn, waarin je voor elk probleem wel een tutorial vindt en naaste hulp niet meer nodig lijkt, is dit soort oprechte menselijkheid goud waard. Want hoe zelfstandig we ook zijn, we blijven sociale wezens. We groeien van warmte, aandacht en verbinding.

Een glimlach, een deur open houden

Niet iedereen hoeft een heel ziekenhuis te verblijden. Natuurlijk niet en dat kan ook niet. Maar dat hoeft ook niet. Misschien geef jij een glimlach aan iemand in de supermarkt. Of stuur je een kaartje naar een vriendin die het moeilijk heeft. Misschien koop je bewust een lief klein cadeautje voor iemand ‘zomaar’, of hou je een deur wat langer voor iemand open. Ook dat zijn steentjes die kringen veroorzaken. Liefde verspreidt zich, als je het deelt.

Ik vond dit gebaar te mooi om zomaar in stilte te laten passeren. Niet om met vingers te wijzen (‘zie je wel, zo moet het!’), maar om te laten zien: het kan dus nog. We kúnnen kiezen voor zachtheid, ook in een harde wereld. En wie weet inspireert het jou om vandaag ook een klein steentje in het water te gooien. De kringen ervan reiken vaak verder dan je denkt.

Ken je iemand die iets akeligs heeft meegemaakt en nog vol aan het verwerken is? Een lief bedoeld cadeautje dat zegt: ik begrijp je, ik ben er voor je en ik wil je een steuntje in de rug geven… het kan een wereld van verschil uit maken. Het brengt troost, geeft kracht, kan een hart onder de riem betekenen voor jouw dierbare in een moeilijke tijd.